 |
|
|
Życie Uniwersalne -
Wewnętrzna Religia
Wewnętrzna Religia jest życiem w Bogu, który łączy wszystkich ludzi w swojej jedności i miłości.
Życie w Duchu Bożym było i jest nam przybliżane przez Ducha Prawdy w Dziesięciu Przykazaniach Bożych i w Kazaniu na Górze Jezusa z Nazaretu.
Bóg jest wolnym Duchem i nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek zewnętrzną religią, z instytucjami kościelnymi. Instytucje kościelne stworzyły własne wyobrażenia o tym, jakim Bóg powinien być i jak my powinniśmy się do Niego odnosić, i narzucili te wyobrażenia o Bogu swoim wiernym, między innymi też przez chrzest niemowląt. Są to zewnętrzne religijne wyobrażenia, jest to obraz Boga kościelnych instytucji, który z Jedynym, prawdziwym Bogiem nie ma jednak nic wspólnego.
Co do uwielbiania Boga według tych wyobrażeń każda z zewnętrznych religii posiada swoje własne tradycje. W królestwie Bożym nie istnieją żadne zewnętrzne religie ani tradycje. Kościelni dostojnicy i wielu z tych, którzy są wierni kościołom, skostnieli w swoich tradycjach.
Tak więc wielu już nie spostrzega, jaką pogardą do człowieka napełnione są te kościelne wyznania. Dla nich jeszcze ciągle obowiązuje to, co jest napisane w Starym Testamencie.
W wielu miejscach Starego Testamentu wkłada się w usta Mojżesza na przykład to, że sam Bóg żądał kary śmierci (wtedy przez kamienowanie) na przykład dla tych, którzy źle życzyli swoim rodzicom, dla cudzołożników, dla tych, którzy sprzeciwiali się wyrokowi jakiegoś kapłana, dla homoseksualistów i wielu innych. Bogu przypisywane są podstępne wzory postępowania. Swoich wrogów powinno się łudzić, usypiając ich czujność, a potem zabijać. I całymi stronami czytamy tam "boskie zalecenia", dotyczące przywilejów kapłanów i tego, jak oni powinni troszczyć się o to, żeby zwierzęta w najbardziej brutalny sposób były nękane, mordowane, rozrywane na kawałki i spalane - "To jest ofiara spalana, miła woń dla Pana". (Księga Kpł. 3,5)
To wszystko należy do nauk zewnętrznej religii. Jeżeli spojrzymy wstecz na dzieje ludzkości, możemy stwierdzić, jakie to wydało owoce. Pomyślmy tylko o wyprawach krzyżowych, prześladowaniu heretyków i Żydów, o inkwizycji, spalaniu czarownic na stosach i wielu innych.
A jakie jest nastawienie zewnętrznych religii do zwierząt, naszych współstworzeń?
Mimo że Jezus, Chrystus, wyraźnie potępiał wszelkie zabijanie - również zabijanie zwierząt - oficjalne kościoły popierają rzeźnie, doświadczenia na zwierzętach, inżynierię genetyczną, a nawet okrutne, bestialskie rytuały dokonywane na zwierzętach.
Wewnętrzna Religia nie ma zewnętrznych przewodników.
Ludzie, którzy idą w ślady Jezusa, Chrystusa, tworzą wspólnotę Wewnętrznej Religii. Ona nie ma żadnych rytuałów ani dogmatów, żadnych kapłanów i księży i nie zna żadnego członkostwa, a więc również chrztu niemowląt.
Wewnętrzna Religia bazuje na wolności, a wolność oznacza: Przyjmować miłość Boga i uczyć się miłości Bożej, aby zrozumieć bliźniego i mieć dla niego szacunek jako dla syna lub córki Boga.
Ten, kto w swoim życiu krok za krokiem stosuje prawa Boże, należy do Wewnętrznej Religii, obojętne czy włącza się w jej wspólnotę, czy też nie.
Ludzie Wewnętrznej Religii zrzeszają się w świadomości, że Bóg jest miłością i że Jego Duch miłości, pokoju, miłosierdzia i dobroci mieszka w każdym człowieku, w każdym zwierzęciu, w każdej roślinie, w każdym kamieniu, a nawet w każdym atomie, w każdej cząsteczce, w każdej kropli wody.
Wewnętrzne chrześcijaństwo ukazuje drogę do wnętrza, do miłości Boga i bliźniego, i uczy drogi, która stopniowo wyprowadza człowieka z otępienia jego egoizmu, a więc rozbudza go w duchu wolności.
Prawdziwa wolność obejmuje zarówno szacunek dla siebie samego, jak i szacunek dla bliźniego. Wolność oznacza też oswobodzenie się od myśli skierowanych przeciw innym i od myśli wymagających, żeby inni czynili dla nas to, co sami możemy uczynić. Być wolnym, oznacza być skierowanym na ten jedyny autorytet, na Inteligencję, którą jest BÓG, aby rozpoznać, co jest wolą Boga.
Jeżeli korzystamy z naszej wolności w woli Bożej, to zaprawdę służymy Bogu i ludziom.
Prawdziwa wiara jest wiarą czynu. W prawym czynie, w czynieniu z Bogiem, w czynieniu w komunikacji z Odwiecznym Duchem, jest pomoc i poczucie, że Bóg istnieje i że Bóg pomaga - każdemu grzesznikowi.
Czy to budzi Państwa zainteresowanie? Czy chcieliby Państwo wziąć udział w jednym z naszych spotkań? Więcej informacji pod hasłem: Spotkania wszystkich szukających Boga.
|
|
